شهید رهساز-حسین

شهید حسین رهساز

نام پدر: عباس علی

تاریخ تولد: 20-4-1337 شمسی

محل تولد: زرند

تاریخ شهادت : 30-7-1373 شمسی

محل شهادت : تهران

دلیل شهادت : عوارض ناشی از شکنجه دوره اسارت 

گلزار شهدا: امامزاده عماد 

تهران - رباط کریم

آزاده و جانباز شهید حاج حسین رهساز در سال 1337 در خانواده‌ای مذهبی متولد شد و تحصیلات خود را با موفقیت گذراند و به عنوان سپاهی دانش فعالیتش را آغاز کرد و در سال 59 بعد از پیروزی انقلاب وارد آموزش و پرورش شد و در خدمت نونهالان و آینده‌سازان بود با توجه به اینکه در زمینه هنری، طراحی استعداد فراوانی داشت.از طرف اداره کل مطبوعات به جبهه اعزام شد و در سال 61 به اسارت دشمن درآمد و بعد از آزادگی در کنکور پذیرفته شد و در رشته‌ی گرافیک دانشگاه تهران به تحصیل پرداخت و سرانجام در تاریخ 30/7/1373 به درجه رفیع شهادت نایل آمد.

به گزارش نوید شاهد البرز؛

 شهید«حسین رهساز»، بیستم تیرماه 1337، در روستای کوشگ بهرام از توابع شهرستان زرند دیده به جهان گشود. پدرش عباسعلی و مادرش قزقید نام داشت. دانشجوی دوره کارشناسی در رشته گرافیک بود. در سازمان آموزش و پرورش کار می‌کرد. ازدواج کرد. به عنوان بسیجی و با سمت آرپی‌چی‌زن در جبهه حضور یافت و به اسارت نیروهای عراقی درآمد. سی‌ام مهر 1373، در بیمارستان امیراعلم تهران با عوارض ناشی از شکنجه‌های دوران اسارت به شهادت رسید. مزار وی در امامزاده عماد شهرستان رباط کریم واقع است.

در ادامه متن وصیت‌نامه شهیدحسین رهساز را بخوانید. 

 

بسم الله الرحمن الرحیم

به نام الله پروردگار پابرهنه گان و رنجیده گان و بی پناهان و مستضعفین.

بارالها! عقلی به من عطا فرما که جز به اسلام فکر نکند. خدایا! زبانی نصیبم کن که جز کلام تو نیارم. پروردگارا! قدمی ده که جز راه تو نپویم و قلمی عنایت فرما که جز ذکر تو و رضای تو ننگارم و شفاعتی و لیاقتی که لایق مرقوم آن باشم که جز این هیچ است و پوچ و سعادتی عطا فرما وصیتم را خواننده ای باشد.

ستایش خداوند منّان را آن چنانکه سزاوار است و درود بر پیشگاه پیامبران و خاندان محمّد (ص) آن پیشوایان دوازده گانه تشیّع اسلام و نایب بر حقّ آخرین سلاله امامت امام خمینی (ره).

درود و سلام بر رهاننده‌ی انسان‌ها و انسانیّت از جهل و نادانی به عبد و بندگی خاصّ پروردگار جوانان حق جو و عاشق خدا که مردان با ایمانی را تربیت کنند و سلام بر زنان پاکدامن که نسل آینده‌ی عاشقان الله در دامان پاک خود می پرورانند و سلام بر آنانکه شوری در سر و سوزی در سینه و ثباتی در گام و رسالتی بر دوش در حفظ اسلام دارد و سلام بر پویندگان راه حزب ا... فدائیان اسلام عزیز.

باید حرکت انقلاب به‌دست شخصی باشد که با درد بزرگ شده و با درد آشناست و با مشکلات انقلاب و اسلام مواجه بوده است که بتواند آینده‌ی انقلاب، این فرزندان پاک انقلاب و پدران و مادران فردای انقلاب را تداوم بخشد.

معلّم نباید صرفا یک مدرّس کتاب درس کلاس باشد. معلّم راهنمایی است که زمینه‌ی پذیرش ایجاد می کند و از ارزش‌ها و اهداف و مسائل دروس سخن می راند. معلّم باید حرکت ایجاد کند، باید زمینه ی تلاش ایجاد کند تا اینکه صرفا یک تلاشگر باشد.

فرهنگیان عزیز توانایی و ذوق و استعدادهای دانش آموزان را در جهت پذیرش هدف های تربیتی انقلاب اسلامی تقویت نمایند و از خداوند منّان در تعلیم و تربیت مسئلت بخواهند و در این راه جدّیت کنند فردای اسلام به‌دست این نونهال است.

سلسله مراتب ولایت فقیه که همانا ولایت ا... است بشناسید که اگر ولایت نبود امامت نبود و اگر امامت نبود هستی نبود بنابراین با تمام وجود از امام و روحانیت پشتیبانی نمایید و امام و دست اندرکاران دولت اسلامی را دعا کنید و به هوش باشید که تنها در زیر تعالیم اسلام و قرآن می توانید پیروز و موفق باشید.  

خدایا! تو خود گفتی که هر که عاشقم شود عاشقش می شوم و هر که عاشق شوم پس او را به سوی خود می برم پس مرا به‌سوی خود بخوان و آن سعادت را اگر لایق آن نیستم با عطای لیاقت نصیبم فرما.

خدایا! مرا ببخش و بیامرز و مرا به بندگی و عبد ضعیف خود بپذیر. خدایا! در فرج امام عصر (عج) تعجیل بفرما و نایبش روح خدا را سر سفره‌ی آقا امام حسین (ع) بنشان و رهبرمان را تا انقلاب مقدّس مهدی برای حفظ اسلام نگهدار و امام زمان را از همه ما راضی و خشنود بگردان. از گناهان ما درگذر و ما را یک لحظه به خودمان وامگذار.    

من زندگی را در میدان نبرد اسلام علیه کفر آموختم و سعادت دنیوی و اخروی را تنها در صحرای کربلای ایران یافتم و هدفم نیز در این جبهه و از این هجرت انتخاب راهی بود که خداوند مقرّر فرموده است.  

 

برادرم و خواهرم، باید که پاسدار بود پاسدار اسلام، پاسدار قرآن، پاسدار انقلاب، پاسدار خون شهیدان، پاسدار نسل آینده ی انقلاب و غنچه‌ها و میوه های انقلاب، شهدا نیز اینگونه بودند. والّسلام علیکم و رحمه الله و برکاته.

پیام شاخص شهید بزرگوار بر اساس متن وصیّت نامه و مطابقت با آیات و روایات

پیام شهید:  اگر ولایت نبود امامت نبود و اگر امامت نبود هستی نبود. بنابر این با تمام وجود از امام و روحانیّت پشتیبانی نمایید.

 

شاهد قرآنی: یَا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُواْ أَطِیعُواْ اللّهَ وَرَسُولَهُ وَلاَ تَوَلَّوْا عَنْهُ وَأَنتُمْ تَسْمَعُونَ.(انفال / 20)

اى کسانى که ایمان آورده‏‌اید خدا و فرستاده او را فرمان برید و از او روى برنتابید در حالى که [سخنان او را] مى‌‏شنوید.

**********************

حسین رهساز

دانشگاه : دانشکده هنرهای زیبای تهران

مقطع تحصیلی : کارشناسی

رشته تحصیلی : رشته گرافیک

مکان تولد : کرمان (کرمان)

تاریخ تولد : 1337

تاریخ شهادت : 1373/07/27

مکان شهادت : بیمارستان امیراعلم

عملیات : عارضه شیمیایی

گواه سیزدهم

یک پوشه پر از کاغذ و عکس دادند دستمال و گفتند: « این هم همه ی آنچه که راجع به این سیزده نفر داریم . مواظبشان باشید٬ با خون دل جمعشان کرده ایم!» خواندنی ها را خواندیم و دیدنی ها را دیدیم . زندگی نامه و وصیت نامه و عکس های یادگاری و خاطرات قدیمی. باید از بین آن همه٬ چند خطی جدا می کردیم و اسمش را می گذاشتیم « معرفی شهدای هنرهای زیبا». وقتمان کم بود. عکس ها بسنده کردیم. یکی یکی از بین آن همه میراثی که (نه چندان اتفاقی ) به ما رسیده بود جمعشان کردیم و گذاشتیمشان کنار هم. شمردیمشان که خدای ناکرده از قلم نیفتاده باشند. یک٬ دو٬ سه ...٬ یازده٬ دوازده ٬ دوباره شمردیم . سه باره ... از دوازده بالاتر نرفت که نرفت. باز آن پوشه موروثی را زیر و رو کردیم سودی نداشت. ذیق وقت مجبورمان کرد به همان دوازده نفر اکتفا کنیم . روز برنامه دکتر حبیبی گفت می خواهد نام آن سیزده نفر دوباره مرور کند . اما فقط دوازده اسم به گوشمان خورد! تقریباً یک سال گذشت. دوباره زمزمه هیا « گواه» به گوش رسید. با زهم رفتیم سر وقت همان پوشه و باز هم آن دوازده٬ سیزده نشد. همه از سیزده شهید می گفتند و فقط نام دوازده نفر را به یاد داشتند دیگر داشتیم کوتاه می آمدیم وسیزده های روی پوستر و لوگو و ... را دوازده می کردیم که پیدایش شد سیزدهمین آن دوازده نفر طاقت نیاورد و شد « گواه » گمشده ما. «حسین رهساز» هنرهای زیبا...

نیم ساعت دیگر هواخوری تمام می شد. کاغذ و قلم را برداشت و نوشت « سلام٬ سلام به مادرم که اینجا فقط ناراحتم که مبادا ناراحت من باشد . مثل همیشه نگران چیزهایی هستی که همه جا هست . غذا٬ لباس٬ استراحت و ان شاءالله سلامتی . به انسیه سلام برسانید بگویید سرانجام کار من معلوم نیست٬ صاحب اختیار است. برای زندگی اش تصمیم بگیرد.».

حسین سال ۱۳۳۷ به دنیا آمد٬ چهارمین فرزند بود و شش خواهر و برادر داشت. پدر و مادرش اصالتاً زرندی بودند. حسین ۱۰ ساله بود که آمدند به روستای حصار مهتر رباط کریم .آن ها یک خانواده مهاجر بودند که چیزی از خودشان نداشتند. نه نفر دریک اتاق پانزده متری زندگی می کردند.سقف خانه میزان نبود و برف و باران که می بارید چکه می کرد . پدر کار می کرد دخترها همراه ماد رتوی خانه گلیم یا قالی می بافتند و پسرها می رفتند باغ .

سال ۱۳۵۱ رهسازها آمدند رباط کریم . آن موقع رباط کریم نه روستا بود نه شهر . حسین تازه دیپلم گرفته بود . دوره سپاهی دانش را با بالاترین رتبه طی کرد . وقتی رفت ابلاغش را بگیر٬ مسئول مربوطه گفت‌: « شما برای هر منطقه تهران که بخواهید٬ می توانید ابلاغیه بگیرید.» حسین ابلاغش را برای روستای صالح آباد شهریار گرفت. روستای سرسبزی بود. بیست نفر شاگرد داشت که از توی باغ و زمین کشاورزی کشاندشان سرکلاس درس. مدیر٬ ناظم و معلم خودش بود و بعد ازظهرها هم می رفت کمک میوه چینی٬ یا دروی پیرمردها و پیرزن های دست تنها.دوسال از فوت پدر می گذشت که انقلاب شد . آن اوایل گروه های مختلف فعالیت تبلیغاتی می کردند . حسین در انجمن اسلامی٬ دفتر تبلیغات مساجد و کتابخانه ها ساعت ها می نشست و با آن ها بحث می کرد.

بعد از دوره راهنمایی شاگردانش را تشویق می کرد در رشته های هنری ادامه تحصیل بدهند. می گفت :«هنر آدم را از تکرار و عادت نجات می دهد».

تازه جنگ شروع شده بود. حسین دوباره به عنوان خبرنگار و بار سوم د رتیرماه ۶۱ عملیات رمضان با سمت آرپی جی زن به جبهه رفت . او عادت داشت کارهای زمین مانده را انجام بدهد . یک روز ک با آمبولانس برای جمع کردن مجروح ها رفته بود عقب٬ توی جاده چند ایرانی را دید که اسیر عراقی را گرفته بودند وبه شدت کتک می زدند . یکی از آن ها اسلحه اش را گذاشت کنار گوش اسیری که زخمی٬ روی زمین افتاده بود و می خواست تیر خلاص بزند که حسین مچ دستش را محکم گرفت : « تو حق نداری این کار را بکنی! برای چی آمدی بجنگی ؟ آدم کش؟» بعد اسیر مجروح را سوار آمبولانس کرد و پشت جبهه تحویل بهداری داد. در همین عملیات به قوزک پای حسین تیر خورد و استخوانش خرد شد. نیروهای ایرانی مجبور بودند٬ عقب نشینی کند سربازها تنها کاری که می کردند٬ زخمی ها را ۵ نفر ۵ نفر کنا رهم می گذاشتند . حسین هم جزئشان بود. دو روز در گرمای تیرماه٬ خودش را زیریک تکه برزنت از نور مستقیم خورشید حفظ کرد. غروب روز دوم٬ عراقی ها آمدند سراغشان با سرنیزه و قنداق تفنگ همه را می زدند و به آن ها که حالشان بد بود٬ تیر خلاص شلیک می کردند . سرباز جوانی که بالای سر حسین ایستاده بود٬ تفنگش را روی صورت او گرفت و گلنگدن راکشید٬ حسین چشم هایش را بست اما صدای افسری که فریاد کشید «صبر کن ! صبر کن ...!» جانش را نجات داد.

بیشتر اسرایی که درعملیات رمضان اسیر شدند٬ در اردوگاه موصل زندانی بودند . بعضی ها می گفتند اینجا آخر دنیا است.

فرمانده می گفت: « شما اسیر هستید . ما ملزم نیستیم سالم تحویلتان بدهیم. ما جسم شما را پس می دهیم . حالا دیوانه٬ فلج٬ یا معلول بشوید برایمان فرقی نمی کند. همین که زنده باشید کافی است . به عنوان یک اسیر تحویلتان می دهیم و یک سرهنگ تحویل می گیریم . سیاست ما نسبت به شما یک سیاست مکتوب است . با یک دست٬ غذا بدهیم که نمیرید و با دست دیگر بزنیم که بدانید اینجا عراق است و اسیر هستید».نامه های حسین که می آمد٬ مادر خیلی ناراحت می شد٬ جلو بچه ها گریه نمی کرد چون می ترسید برای حسین بنویسند یک شب که همه خوابیدند٬ دو رکعت نماز خواند و بعد هی اشک ریخت و به ترکی گفت خدایا من دیگر طاقت ندارم. حسین مرا آزاد کن. او مریض است سرش٬ کمرش درد می کند. کاری کن چهار سال این بچه مجروح ومریض من کنارم باشد. اگر علیل است٬ مریض است من حاضرم با صبر و حوصله جمعش کنم فقط زنده برگردد.

آقای نوراعتماد٬ وقتی داشت آزاد می شد٬ به حسین گفت: « حسین جان تو که پات مشکل داره بیا توی این طرح که جانبازها را زودتر آزاد می کنند٬ اسمت را بنویس حسین خندید و گفت : « خدایی که منو آورده اینجا وقتش که شد٬ آزادم می کند».

روزی که وسایلش را جمع کرد٬ همان جا دو رکعت نماز خواند٬ بعد رو کرد به سرباز عراقی و گفت : « ۸ سال این جا بودیم٬ زحمت ما را کشیدید٬ حلال کنید.» اشک توی چشم های سرباز حلقه زده بود. بند تفتگش را روی دوشش انداخت و رفت.

سال ۱۳۷۱ حسین نفر اول کنکور هنر شد و در رشته گرافیک در دانشکده هنرهای زیبای تهران شروع به تحصیل کرد. مثل گذشته چند جا با هم کا رمی کرد. مسئول فرهنگی ستاد آزادگان هم بود. حالا مجبور بود با عصا راه برود و می گفت یک لحظه نیست که کمر درد نداشته باشد.

سال ۷۳ چهار سال بعد از آزادی٬ حسین خونریزی معده کرد و بردنش بیمارستان امیر اعلم. پزشک ها بعد از معاینات و آزمایش های زیاد که فقط خودشان سردر می آوردند٬ گفتند وضع کمر و معده اش وخیم است و خونش مشکوک به آلودگی با مواد شیمیایی است. سردردهایش آن قدر شدید شده بودند که اگر کسی وارد اتاقش می شد٬ فکرمی کرد او در حالت کما است. شب چهارشنبه۲۷مهرماه۱۳۷۳ گاهی به هوش بود ودوباره از هوش می رفت.پشت هم تکرار می کرد : « خدایا نشد! خدایا نشد!» حاج آقا ابوترابی که آن روز بالای سرش بود٬ بعد ها گفت: « آن قدر این جمله را تکرار کرد که گفتم‌: حسین جان چی نشد؟ چی از خدا می خواستی که می گویی نشد؟» صدای مرا که شنید٬ چشم هایش را باز کرد و گفت: «از خدا می خواستم سلامتی داشته باشم که یک عمر٬ یک لحظه آرامش نداشته باشم در راه خدت به خلقش اما نشد...»

آخرین یادگاری که ازحسین رهساز در دفترچه دوست آزاده اش باقی مانده بود این بود: از اسارت بی نهایت راضی هستم و از عهده شکر آن عاجز! خدا اسیرم کرد تا اسیرنشوم....»shohadayedaneshjoo.ir

*********************************

بنده عشقم و از هر دو جهان آزادم (رایحه‌ای از حیات شهید حسین رهساز) دستهایش را روی زانوهایش گذاشت و توی باغچه کنار موسی نشست. نگاهش دور اردوگاه چرخید؛ ساختمانهای بلند، چسبیده به‌هم، بدون هیچ فاصله‌ای با آسمانی 8 ضلعی بالای سرشان. به موسی نگاه کرد و گفت "چی می‌خونی؟ بلند بخون" موسی دور و بَرش را نگاه کرد و کمی تن صدایش را آورد بالا: فاش می‌گویم و از گفته خود دلشادم بنده عشقم و از هر دو جهان آزادم نیست بر لوح دلم جز الف قامت یار چه‌کنم حرف دگر یاد نداد استادم تا شدم حلقه‌به‌گوش در میخانه عشق هردم آید غمی از نو به مبارک‌بادم به آخر غزل نرسیده بود که حسین بلند شد. موسی چشمهای گرد و درشتش را به او دوخت و با شیطنت گفت چی شد، باز یاد... حسین لبخند زد، دستهایش را توی جیبش فرو برد، شانه‌هایش را داد بالا و گفت. اذیت نکن موسی، بحث کسی نیست، نفس دوست‌ داشتن زیبا است. توی آسایشگاه دو نفر دراز کشیده بودند. نیم‌ساعت دیگر هوا‌خوری تمام می‌شد. کاغذ و قلم را برداشت و نوشت: "سلام، سلام به مادرم که اینجا فقط ناراحتم که مبادا ناراحت من باشد. دلتنگ من نباش سرنوشت و قسمت الهی که سخت به آن معتقدم، در این زمان خواسته من اینجا باشم. تا یاد بگیرم در برابر اختلاف سلیقه‌ها صبر کنم و از خودبینی و خودخواهیهایم فاصله بگیرم. اگر برگشتم، همه را از خودم راضی می‌کنم. من اسیر شدم تا از خودم آزاد بشوم. مثل همیشه نگران چیزهایی هستی که همه‌جا هست. غذا، لباس، استراحت و ان‌شاا... سلامتی. به انسیه سلام برسانید. بگویید سرانجام کار من معلوم نیست، صاحب‌اختیار است برای زندگی‌اش تصمیم بگیرد. حسین سال 1337 به‌دنیا آمد، چهارمین بچه بود، قبل از او شیرین، زینب و حسن به‌دنیا آمده بودند. و بعد از او محمد، علی و امیر به‌دنیا آمدند. پدر و مادرش اصالتاً زرندی بودند و با هم نسبت دور فامیلی داشتند. حسین 10 ساله بود که آمدند به روستای حصار مهتر رباط‌ کریم. آنها یک خانواده مهاجر بودند که چیزی از خودشان نداشتند. نه نفر در یک اتاق پانزده متری زندگی می‌کردند. بغل اتاق یک آلاچیق کوچک بود که مادر زیرش آشپزی می‌کرد. سقف خانه میزان نبود و برف و باران که می‌بارید، چکه می‌کرد. علی کار می‌کرد و 8 نفر می‌خوردند. بچه‌‌ها خیلی زود می‌فهمیدند باید جلوی خواسته‌هایشان را بگیرند و هر چیزی را به زبان نیاورند. دخترها همراه مادر توی خانه گلیم یا قالی می‌بافتند و پسرها می‌رفتند باغ. شعار محمد این بود کار سخت‌تر، حقوق بیشتر. هر روز بعد از چیدن میوه نزدیک ظهر خسته و عرق‌کرده، چند شاخه انگور می‌چیدند و می‌خوردند و طبق عادت خانوادگی‌شان صلوات و پدربیامرزی برای گذشتگان صاحب باغ می‌فرستادند. یک‌روز علی چشمهایش پر از اشک شد و گفت: "من که مرحوم بشوم باغی، باغچه‌ای ندارم محصولش را بخورند و فاتحه‌‌ای بخوانند. پس شماها برایم نماز بخوانید." اهل روستا همه به او احترام می‌گذاشتند. کسی عصبانیت علی را ندیده بود. همیشه می‌گفت ما چیزی نداریم به مردم بدهیم جز صورت خوش." اخلاق علی بیشتر از بقیه پسرها به حسین رسید چون همیشه خندان بود و مطمئن که، برای دیگران کاری انجام بدهد. سال 1351 رهسازها آمدند رباط کریم. آن‌موقع رباط‌کریم نه روستا بود، نه شهر. مردم زباله‌ها را توی کوچه و خیابان می‌ریختند. بچه‌‌ها جای بازی نداشتند و توی کوچه‌ها کنار همین آشغالها می‌لولیدند. حسین تازه دیپلم گرفته بود. آن‌قدر رفت در خانه‌ها، مردم را جمع کرد، با آنها حرف زد تا بالاخره راضی شدند در ماه پولی بابت جمع‌ کردن زباله‌ها بدهند. بعد یک‌نفر را که واقعاً محتاج این پول بود و اهل کار، مسئول جمع‌آوری زباله‌ها کرد. توی مسجد سید‌الشهدا خودش برای بچه‌ها کلاس نقاشی، خط و قرآن می‌گذاشت. می‌گفت که نباید وقتشان را سر کوچه و خیابان تلف کنند. دوره سپاهی‌دانش را با بالاترین رتبه طی کرد. وقتی رفت ابلاغش را بگیرد، مسئول مربوطه گفت: "شما برای هر منطقه تهران که بخواهید، می‌توانید ابلاغیه بگیرید" حسین کمی فکر کرد و گفت: "می‌خواهم بروم جایی که از رباط‌کریم محروم‌تر باشد." ابلاغش را برای روستای صالح آباد شهریار زدند. روستای سرسبزی بود. همه‌جا باغ و رودخانه. 20 نفر شاگرد داشت که از توی باغ و زمین کشاورزی کشاندشان سر کلاس درس. مدیر، ناظم و معلم خودش بود و بعد‌ازظهرها هم می‌رفت کمک میوه‌چینی، یا دروی پیرمردها و پیرزنهای دست تنها. چند ماهی که کار کرد و حقوقش را گرفت، در چوبی و شکسته حیاط پدری‌اش را عوض کرد و آن در آهنی بزرگِ آبی رنگ، هنوز هست. دو سال از فوت پدر می‌گذشت که انقلاب شد. بچه‌ها تنها شده بودند، و بیشتر از گذشته متکی به خودشان. حسین به امیر که کوچک‌تر از همه بود و 8 ـ 7 سال بیشتر نداشت می‌گفت: "جوجه!" حالا او در ستاد پشتیبانی و تبلیغات جهادسازندگی طرح و نقاشی می‌کشید و پلاکارد می‌نوشت. یک‌روز سرد برفی امیر را با خودش برد. تمام آن‌روز را مجبور بود در فضای باز کار کند. حسین با حوصله برای امیر توضیح می‌داد چرا این رنگ، پارچه یا قلم‌موی خاص را انتخاب می‌کند. و امیر خوشحال بود که وردست حسین است. مطمئن می‌شد بزرگ شده. شب که برگشتند خانه، امیر از کنار بخاری تکان نمی‌خورد. حسین گونه‌های سرخ او را بوسید و گفت: "امروز با خودم بردمت تا بفهمی همیشه جای گرم نیست. از سختیها فرار نکن. بعضی وقتها مجبوری توی این شرایط کار یا حتی زندگی کنی." اوایل انقلاب گروههای مختلف منافقین، مجاهد، لائیک و ... فعالیت تبلیغاتی می‌کردند. حسین در انجمن اسلامی، دفتر تبلیغات مساجد و کتابخانه‌ها ساعتها می‌نشست و با آنها بحث می‌کرد. بعد از دوره راهنمایی شاگردانش را تشویق می‌کرد در رشته‌های هنری ادامه تحصیل بدهند. می‌گفت: "تفریح من در زندگی کتاب خواندن، خط و نقاشی است. هنر آدم را از تکرار و عادت نجات می‌دهد." در خانه کوچک آنها کسی اتاق یا میز جداگانه نداشت. او عضو چند کتابخانه بود. و معمولاً کتاب نمی‌خرید. به امیر می‌گفت مهم روحیه خواندن و جدی زندگی کردن است نه اینکه یک دیوار خانه، کتاب بشود. مادرش می‌گفت حسین مهره مار دارد و دوستان کتاب‌خوانش می‌گفتند، نفوذ شخصیتی! او برای همه احترام قائل بود. می‌گفت: "احترام، علاقه به رشد انسانها با شیوه خودشان است." تازه جنگ شروع شده بود و حسین سخت سرگرم جمع‌آوری کمکهای مردم برای بازسازی مدرسه مخروبه‌ای در قلعه‌ حسن‌خان بود. بعد از چند ماه مدرسه بازسازی شد و دانش‌آموزان ثبت‌نام کردند. حالا بین مردم و در آموزش پرورش منطقه رباط کریم و قلعه‌حسن خان او را به‌عنوان یک شخصیت مدیر و دلسوز می‌شناختند. شاید وقتش بود از این‌همه موقعیت استفاده کند و از یاد ببرد روزگاری فقیر بوده. اما انسانهای ذهن حسین این‌طوری زندگی نمی‌کردند. حسین دوباره به‌‌عنوان خبرنگار و بار سوم در تیرماه 61 ـ عملیات رمضان ـ با سمت آرپی‌جی‌زن به جبهه رفت. او عادت داشت کارهای زمین‌مانده را انجام بدهد یک‌روز که با آمبولانس برای جمع‌ کردن مجروحها رفته بود عقب، توی جاده چند ایرانی را دید که اسیر عراقی را گرفته بودند و به‌شدت کتک می‌زدند. یکی از آنها اسلحه‌اش را گذاشت کنار گوش اسیری که زخمی، روی زمین افتاده بود و می‌خواست تیر خلاص بزند که حسین مچ دستش را محکم گرفت: "تو حق نداری این‌کار را بکنی! برای چی‌ آمدی بجنگی؟ آدم‌کشی؟" بعد اسیر مجروح را سوار آمبولانس کرد و پشت جبهه تحویل بهداری داد. در همین عملیات به قوزک پای حسین تیر خورد و استخوانش خرد شد. نیروهای ایرانی مجبور بودند، عقب‌نشینی کنند. سربازها تنها کاری که می‌کردند، زخمیها را 5 نفر 5 نفر کنار هم می‌گذاشتند. حسین هم جزئشان بود. بعضیها داد می‌کشیدند سر خودشان و به خدا و به بقیه التماس می‌کردند ببرندشان. اما شکل زندگی حسین به او یاد داده بود، آرام باشد و صبر کند. از شرایط سختی که دچارش شده بود نمی‌توانست فرار کند. دو روز در گرمای تیرماه، خودش را زیر یک تکه برزنت از نور مستقیم خورشید حفظ کرد. غروب روز دوم، عراقیها آمدند سراغشان. با سرنیزه و قنداق تفنگ همه را می‌زدند و به آنها که حالشان بد بود، تیر خلاص شلیک می‌کردند. سرباز جوانی که بالای سر حسین ایستاده بود، تفنگش را روی صورت او گرفت و گلنگدن را کشید، حسین چشمهایش را بست اما صدای افسری که فریاد کشید صبر کن! صبر کن!... جانش را نجات داد. بیشتر اسرایی که در عملیات رمضان اسیر شدند، در اردوگاه موصل زندانی بودند. بعضیها می‌گفتند اینجا آخر دنیا است. جای خوابیدن به اندازه عرض یک شانه و غذا چند قاشق برنج با آب گوجه‌فرنگی. عراقیها با هر نوع سرگرمی مخالف بودند. می‌گفتند همین که وارد آسایشگاه می‌شوید، بخوابید. اجتماع بیشتر از دو نفر ممنوع. صبح که بیرون می‌‌آیید فقط قدم بزنید. فرمانده می‌گفت: " شما اسیر هستید. ما ملزم نیستیم سالم تحویلتان بدهیم. ما جسم شما را پس می‌دهیم حالا دیوانه، فلج، یا معلول بشوید برایمان فرقی نمی‌کند. همین که زنده باشید کافی است. به‌عنوان یک اسیر تحویلتان می‌دهیم و یک سرهنگ تحویل می‌گیریم. سیاست ما نسبت به شما یک سیاست مکتوب است. با یک دست، غذا بدهیم که نمیرید و با دست دیگر بزنیم که بدانید اینجا عراق است و اسیر هستید. در این فضای خفقان‌زا، همه‌جور تشکیلات مخفی وجود داشت. کلاسهای درسی، ورزشی، هنری، مذهبی، اخبار سیاسی، رادیو، اجرای تئاتر و موسیقی با دهان و ... اگر مسؤلان تشکیلات لو می‌رفتند به‌شدت شکنجه می‌شدند یا می‌فرستادندشان اداره امنیت عراق (استخبارات) در بغداد به حبس ابد محکوم می‌شدند. یعنی باید تا زمان آزادی در سلول انفرادی می‌ماندند. مسئولیت در آنجا عین گرفتاری بود. آن‌طرفش داغ بود و درد. حسین احیاکننده خط نستعلیق و شکسته در اردوگاه بود. او با حوصله برای همه با هر سن و سالی وقت می‌گذاشت. توی کارش آقا تو می‌توانی، تو نمی‌توانی، یا استعداد داری و نداری، نبود. مسواکها را از ته می‌تراشید و به شکل قلم درمی‌آورد. خاک نرم یا پودر لباسشویی را از الک روی یک سطح صاف می‌ریخت و بعد روی آن می‌نوشت. او مسئول فرهنگی آسایشگاه خودشان بود و هر کاری از دستش برمی‌آمد، انجام می‌داد. تئاتر بازی می‌کرد. اخبار رادیو را مخفیانه به دیگران می‌رساند. کلاسها را زمان‌بندی می‌کرد. کسانی را که بااستعداد بودند اما انگیزه نداشتند تشویق به تحصیل در یک رشته خاص، یا یاد گرفتن یک هنر و حرفه می‌کرد. در محیطی که همه‌چیز برای احساس بیهودگی، بی‌مصرفی و فسیل شدن مهیا بود، یک‌عده باید خودشان را فدا می‌کردند تا بقیه سرپا بمانند و زانو نزنند. این زانو نزدن، اوج آرزو و مدینه فاضله تشکیلات مخفی بود. بعضی وقتها حسین شب و روزش را با یک نفر می‌گذراند. با او حرف می‌زد، بد قلقیهایش را تحمل می‌کرد. نمی‌گذاشت در لاک خودش فرو برود و به زمین و زمان بد بگوید و به خدا بی‌اعتقاد شود. اگر این اتفاق برای یک نفر می‌افتاد. چند نفر را با خودش زمین می‌زد. در نامه‌هایش به خانواده می‌نوشت: "سلام به مادرم، خواهرم زینب، شیرین و فرزندانشان یک‌یک. سلام به مریم کوچولو و اکرم کوچولو که او را (در عکس) به گریه انداخته‌اید و سلام به مریم بزرگ و مژگان و یکایک که نام نبردم. خوشحال شدم که عکس فرستادید. اما دل‌نگرانم که خدای ناکرده بچه‌ها از خدا و قرآن جدا شوند. در خودشان و دنیا بمانند. من اینجا به این رسیدم که تربیت هدف اصلی زندگی است. باید خودتان را با تمام وجود فدای آن کنید. و ‌آن‌قدر که به فکر امرار معاش هستید، به فکر تربیت باشید. سالهای زندگی‌ام که اینجا گذشت، از پرثمرترین روزها و لحظه‌های عمرم بودند و مطمئنم در آینده به این روزها حسرت خواهم خورد. وقتی نامه می‌رسد. حتماً دلتنگ می‌شوید. اما اینجا من اصلاً احساس غربت نمی‌کنم. در خدمت سربازی که بودم نامه برایم بیشتر ارزش داشت. اما اینجا نگرانی ندارم. حتی برای مادر. حتماً می‌گویید چرا؟ چون خدا را دارید و من هم! پس چه باک که اینجا درس زندگی می‌آموزم. فقط ترس از این دارم به‌خاطر اعمال گذشته‌ام عذاب بشوم. انسان تا آب تلخ را نخورد، قدر آب شیرین را نمی‌‌داند. به تک‌تک داییها و عمه‌ها، سلام برسانید به دایی رمضان بگویید سالی که گذشت و گوجه‌فرنگی کاشته بودید برادرانی که تازه اسیر شده بودند، گفتند محصول خوبی داشته و الحمدا.. پربار بوده و آفت نداشته جز یک آفت که آن هم ان‌شاا... از بین می‌رود. نگذارید باغ خشک و کم‌بار شود. از تجربه باغدارها استفاده کنید. داشت یادم می‌رفت به آخرین جوجه ننه سلام برسانید. همیشه یادت می‌کنم. بین دوستانم نمونه هستی. و السلام." نامه‌های حسین که می‌آمد، مادر خیلی ناراحت می‌شد، جلو بچه‌ها گریه نمی‌کرد چون می‌ترسید برای حسین بنویسند. یک‌شب که همه خوابیدند، دورکعت نماز خواند و بعد هی اشک ریخت و به ترکی گفت خدایا من دیگر طاقت ندارم حسین مرا آزاد کن. او مریض است. سرش، کمرش درد می‌کند. کاری کن چهار‌سال این بچه مجروح و مریض من کنارم باشد. دوست و فامیل آنهایی که دوستش دارند، ببینندش. اگر علیل است، مریض است من حاضرم با صبر و حوصله جمعش کنم فقط زنده برگردد. آقای نوراعتماد، وقتی داشت آزاد می‌شد، به حسین گفت: "حسین‌جان تو که پات مشکل داره بیا توی این طرح که جانبازها را زودتر آزاد می‌کنند، اسمت را بنویس!" حسین خندید و گفت: "خدایی که منو آورده اینجا وقتش که شد، آزادم می‌کند." روزی که وسایلش را جمع کرد، همان‌جا دو رکعت نماز خواند، بعد رو کرد به سرباز عراقی و گفت: "8 سال اینجا بودیم، زحمت ما را کشیدید، حلال کنید." اشک توی چشمهای سرباز حلقه زده بود. بند تفنگش را روی دوشش انداخت و رفت. وقتی توی اتوبوس از او پرسیدند حالا که توی خاک ایرانی چه حسی داری؟ گفت: "احساسی ندارم. تغییری حس نمی‌کنم. زندگی من سیر خودش را داشت طی می‌کرد و حالا به این نقطه رسیده. برای من تمامش زندگی است. بیشتر کسانی که به دیدنش می‌‌آمدند، منتظر بودند او از 8 سال سختی و غربت بگوید. اما حسین فقط می‌گفت: "اگر اسارت، زندان بود، پس دنیا هم زندان است. انسانهای آزاد هم در بند هستند. او با اشتیاق از بچه‌هایی تعریف می‌کرد که آنجا درس می‌خواندند و هنر یاد می‌گرفتند. از دوستانی می‌گفت که الآن 5 تا زبان بلدند و ... یک‌بار امیر گفت: "داداش این همه می‌گویی فلانی زبان یاد گرفت، قرآن را حفظ کرد، پس شما چی؟" کمی مکث کرده بعد به امیر که حالا دانشجو بود و دیگر نمی‌شد بگوید جوجه این سؤالها برای تو زود است، نگاه کرد و با آرامش گفت: "من این راه را انتخاب نکرده بودم، فقط سعی می‌کردم شرایط برای کسانی که استعداد داشتند، اما قدرت و اراده غلبه بر محیط و درد و رنجش را نداشتند، مهیا باشد." شاید قبول این استدلال برای امیر که از 8 سالگی همراه او می‌رفت و کارهایش را می‌دید، سخت نبود. اما بعضیها با اکراه سری تکان دادند. سال 1371 حسین نفر اول کنکور هنر شد و در رشته گرافیک در دانشکده هنرهای زیبای تهران شروع به تحصیل کرد. مثل گذشته چند جا با هم کار می‌کرد. مسئول فرهنگی ستاد آزادگان هم بود. حالا مجبور بود با عصا راه برود و می‌گفت یک لحظه نیست که کمردرد نداشته باشد. یک‌روز که می‌رفت خانه، دور میدان نور، یک اتومبیل مدل بالا برایش بوق زد. رفت جلو، نان سنگک توی دست چپش بود و عصا توی دست راستش. موسی حسین‌زاده بود. "میدان را که دور زدند، اشاره کرد به‌سمت راست، طبقه دوم یک ساختمان و گفت: "اون ساختمونو می‌بینی؟ او جا خونه منه، خانمم الآن توی خونه است. منتظرمه همون که صحبتشو کرده بودم. بالاخره با هم ازدواج کردیم." موسی رفت به‌سمت خیابان گرجی و گفت: "خیلی خوشحالم خودت همیشه می‌گفتی من هم بالاخره به چیزی که می‌خواهم می‌رسم. بگو سردردهات چطوره؟" حسین مکثی طولانی کرد و گفت: اون سردردها، سنگینی سرم هنوز هست، خوب نشده. سال 73 چهار‌سال بعد از آزادی، حسین خونریزی معده کرد و بردنش بیمارستان امیراعلم. در عرض یک‌ماه 4 تا بیمارستان عوض کرد، طالقانی، شهدای تجریش و سینا. پزشکها بعد از معاینات و آزمایشهای زیاد که فقط خودشان سردرمی‌آوردند، گفتند وضع کمر و معده‌اش وخیم است و خونش مشکوک به آلودگی با مواد شیمیایی است. سردردهایش آن‌قدر شدید شده بودند که اگر کسی وارد اتاقش می‌شد، فکر می‌کرد او در حالت کما است اما وقت نماز چشمهایش را باز می‌کرد، به گوشه پنجره نگاهی می‌انداخت و بدون اینکه سؤال کند وقت نماز هست یا نه مهر می‌خواست. شب چهارشنبه 27 مهرماه گاهی به هوش بود و دوباره از هوش می‌رفت. از شدت درد خودش را از تخت آویزان می‌کرد و وقتی می‌خواستند جابه‌جایش کنند، پشت هم تکرار می‌کرد، خدایا نشد!، خدایا نشد!... حاج‌آقا ابوترابی که آن روز بالای سرش بود، بعدها گفت: "آن‌قدر این جمله را تکرار کرد که گفتم: "حسین‌جان چی نشد؟ چی از خدا می‌خواستی که می‌گویی نشد؟" باور کنید فکر می‌کردم یک خواست‌ مادی دارد. صدای مرا که شنید، چشمهایش را باز کرد و گفت: "حاجی از خدا می‌خواستم سلامتی داشته باشم که یک عمر، یک لحظه آرامش نداشته باشم در راه خدمت به خلقش اما نشد..." حسین درد می‌کشید، سرش، کمرش ، به هیچ جای بدنش نمی‌شد دست بزنی اما من از او هیچ ناله یا شکوه‌ای به خدا نشنیدم. چند روزی می‌شد از فرانسه برگشته بود. زنگ زد به اعتمادی، سرحال نبود، گفت چته؟ اعتمادی آهی کشید و گفت: در ختم بودم مگه تو نیامدی؟" موسی با تعجب پرسید "ختم کی؟" اعتمادی گفت "چهلم حسین بود دیگه... حسین رهساز" گوشی از دست موسی افتاد. یک‌دفعه همه‌چیز مثل برق از جلو چشمانش رد شد "اولین برخوردشان توی موصل چهار" ... حسین آقا تو صورت قشنگی داری اما بد استیلی. ورزش نکنی بهتره. برو دنبال هنر. ... توی تمیز کردن آسایشگاه اولین نفر حسین ... آشپزخانه کمک می‌خواهد، داوطلب... حسین... توی کتک خوردنها همیشه رو بود. خیلیها زود خودشان را می‌انداختند زمین اما او روی بقیه می‌افتاد. ... ده سال عاشقی... دل این چقدر آینه بود. به‌سختی از جایش بلند شد. تنها یادگاری را که از اسارت داشت، از قفسه بیرون کشید، صفحات دفترچه را ورق زد بالای صفحه شماره 10 نوشته شده بود "یادگاری از حسین رهساز: "سلام، سلامی هم دلاویز، هم شیرین و هم تلخ. از اسارت بی‌نهایت راضی هستم و از عهده شکر آن عاجز! خدا اسیرم کرد تا اسیر نشوم... با اسیر شدنم زندگی‌‌ام معنا پیدا کرد و زندگی یعنی آرامش دل و جستن رضای معبود." لینک: شهیدی که مادرش را شفا داد.tebyan.net

  به گزارش خبرنگار مهر، محسن رضایی شامگاه پنجشنبه ۲ خرداد ۱۳۹۲با حضور در منزل شهید حسین رهساز، با مادر و برادران این شهید بزرگوار دیدار و گفتگو کرد.

این مسئول در جمع خانواده شهید رهساز اظهار داشت: شهید رهساز، شهید راه جهاد رزمی و آزادگی بود که بیش از 10 سال، تحت فشارشکنجه های رژیم بعث صدام در اسارت بود.

وی ادامه داد: این شهید چندین سال با بیماری و عواقب سوء ناشی از حملات شیمیایی دشمن دست و پنجه نرم کرد و سرانجام شهید راه رزم، اسارت و جهاد با بیماری شیمیایی شد.

دبیر مجمع تشخیص مصلحت نظام گفت: طاقت و صبر این جوان به حدی بود که در سه جبهه نبرد به دفاع از کیان ممکلت و خاک پاک ایران اسلامی پرداخت.

رضایی بیان کرد: اگر ایثار و فداکاری این جوانان انقلابی و مومن نبود، هم اکنون کشورمان در دنیا سرافکنده و وابسته به قدرتهای غربی بود، حتی اگر یک شهر و یک وجب از خاک پاک ایران اسلامی در زمان جنگ، در اشغال نیروهای صدام ملعون می ماند نیز در حال حاضر ایران از این همه عزت و افتخار در جهان برخوردار نبود و در برابر دشمنان سرافکنده می شد.

این مسئول افزود: مردم غیور ملت ایران با نثار جان و خون پاک فرزندانشان، اجازه ندادند آسیبی به کشور برسد.

رضایی در پایان از این خانواده معظم به دلیل تربیت و پرورش فرزندی همچون شهید رهساز تقدیر و تشکر کرد و گفت: امید می رود تمام مسئولان و مردم کشور به ویژه نسل جوان، ادامه دهنده راه شهدا و آرمانهای امام راحل (ره) باشند که البته حضور حداکثری مردم همیشه در صحنه به خصوص جوانان در عرصه های مختلف راهپیماییها و لبیک به دعوت رهبر معظم انقلاب نشان دهنده این مساله است.mehrnews.com