شهید احمدی-رسول

شهید رسول احمدی

نام پدر: اشرف الدین

تاریخ تولد: 20-9-1345 شمسی

محل تولد: البرز - ساوجبلاغ

تاریخ شهادت : 27-10-1362 شمسی

محل شهادت : پنجوین

عملیات : والفجر4

رجعت پیکر مطهر : 1377 شمسی

گلزار شهدا:امامزاده محمد

البرز - کرج

بازنویسی وصیّت:

*و لا تقولوا لمن یقتل فى سبیل الله اموات بل احیاء ولکن لا تشعرون*

به آنهایى که در راه خدا کشته مى شوند مرده نگویید بلکه زنده اند و لى شما درک نمى کنید.

بار الها من نمى خواهم که در بستر بمیرم، یاریم کن تا براهت در دل سنگر بمیرم، دوست دارم در میان آتش و خون و تکرمه، دور از کاشانه و از خواهر و مادر بمیرم، دوست دارم خاک ایران را از دشمن پاک سازم، در ره اسلام وآزادى این کشور بمیرم، دوست دارم نام رهبر را به خون خود نویسم، دیده ام باشد بنام نامى رهبر بمیرم، دوست دارم تا شوم قربان راه خمینی (ره) همچنان پروانه در جانم فتد آذر بمیرم، دوست دارم تشنه لب باشم به هنگام شهادت جرعه اى نوشم ز دست ساقى کوثر بمیرم.

 

با نام خدا و با نام کسى که همه ی کار ها باید براى رضاى او انجام شود و با نام کسى که معاد را بوجود آورد و طبق معاد به انسان راه سعادت ‌را نشان داد و بنام کسى که همه موجودات همیشه و درهر حال سپاسگزار و شکرگزار او هستند خداوند به هرکسى راه سعادت را نشان داد و انسان طبق آن حرکت مى کند  امام حسین (ع) سعادت را در این مى بیند که با ظالمین مبارزه کند و سازش با ظالمین را ننگ بزرگى بر دامن اسلام مى داند هر کس راه سعادت خود را در چیزى می داند. من نیز چون خود را پیرو حسین می دانم سعادت و خوشبختى خود را دراین دیدم که چون حالا که بالاخره مى خواهم از این دنیاى فانى و پوچ هجرت کنم و بمیرم چه بهتر که در راه معبود خودبمیرم، هیچ وقت مرد در بستر نمى میرد.

من نمى دانم چرا انسان هایى هستند که می دانند بالاخره باید بمیرند و از این دنیا بروند چرا لحظه اى فکر نمى کنند که‌اگر در راه خدا کشته شوند هم اجرى خواهند برد و هم در آن دنیا پشیمان نخواهند شد و همیشه جاودان هستند ولى اگر در بستر بمیرند در آن دنیا در برابر گناهان خویش شرمنده خواهند شد. پروردگارا خود مى دانى که من بار ها به درگاه تو دعا کردم که من تا لیاقت شهادت را پیدا نکرده ام شهادت را نصیب من مکن و پروردگارا مى دانى که من بخاطر این به جبهه نیامدم تا فرارکنم و تو مرا به بهشت برین ببرى بلکه بخاطر این به جبهه‌آمدم که تو را شایسته و لایق آن مى دانستم که در راه تو جهاد کنم و چه کسى بهتر از تو که در راهش شهید شوم خداوندا صدها مرتبه ترا شکر مى کنم که به من آنقدر فرصت دادى تا بیدار شوم و راه سعادت را پیدا کنم و به جبهه بیایم. خداوندا کاش من هزارها بار در راه تو کشته مى شدم و باز زنده و باز در راه تو کشته مى شدم. بار خدایا! از تو مى خواهم که اگر شهادت را نصیب من کردى شهادت به معناى اصلى را نصیب من کنى. امیدوارم این راهى که من رفته ام ادامه راه حسین (ع) باشد و این راه باعث شود تا همه مستضعفین از زیر چکمه ی مستکبرین آزاد گردند.

مادرم! امیدوارم شهادت من باعث آن بشود که شما در قدم های تان در راه اسلام محکم تر و مستحکم تر باشید. زندگى من که باعث خدمتى به اسلام و دوستان و شما نشد امیدوارم که شهادتم باعث خدمتى به همه باشد مادرم زینب وار به کوله مصیبت به راه خود ادامه بده و همیشه پشتیبان امام و اسلام باش که این امام است که مستضعفین را از بند آمریکا رها خواهد کرد. مادرم! اگر من شهید شدم گریه مکن مى دانم که مادرى ولى گریه مکن زیرا من و تو در حال دادن امتحان هستیم و اگر گریه کنى در پیشگاه حضرت فاطمه(س) مسئوول هستیم.

مادرم! اگر پولى از سپاه گرفتید امیدوارم در راه اسلام و براى پیشبرد اهداف مقدس آن مصرف شود. مادرم از خویشان و دوستان برایم حلالیّت بطلب و خود نیز مرا حلال کن. پدرم و برادرم! شما نیز ادامه دهنده راه شهدا باشید و مواظب اعمال خود باشید که شهیدان نظاره گر اعمال شما هستند و مواظب باشید خون این شهیدان پایمال نشود. پدرم و برادرم من مقدارى نماز قضا دارم، یادم نیست چقدر است ولى امیدوارم هر وقت، وقت کردید نمازم را بخوانید و تو اى برادر بزرگ من حدود 18 روز روزه نگرفتم امیدوارم شما برایم روزه بگیرى. و در آخر عاجزانه از شما تقاضا دارم در نمازهای تان امام را دعا کنید خداحافظ.

خدایا خدایا تا انقلاب مهدى خمینى (ره) را نگهدار از عمر ما بکاه بر عمر رهبر افزای.