شهید احمدی ولی آبادی-مجید

شهید مجید احمدی ولی آبادی

نام پدر: نجی الله

تاریخ تولد: 21-6-1350 شمسی

محل تولد: البرز - کرج

تاریخ شهادت : 5-11-1365 شمسی

محل شهادت : شلمچه

عملیات : کربلای5

گلزار شهدا: امامزاده محمد 

البرز - کرج

بیست و یکم شهریور 1350، در شهرستان کرج دیده به جهان گشود. پدرش نجی الله، کارگری می‌کرد و مادرش سارا نام داشت. دانش آموز اول متوسطه در رشته تجربی بود. از سوی بسیج در جبهه حضور یافت. پنجم بهمن 1365، در شلمچه بر اثراصابت ترکش به سینه، شهید شد. پیکر وی را در امامزاده محمد زادگاهش به خاک سپردند.

شهید مجید احمدی ولی‌آبادی فرزند نجی الله درسال ۱۳۵۰ در محله چهارصد دستگاه شهرستان کرج در خانواده‌ای متدین چشم به جهان گشود.

این شهید درسال  ۱۳۵۶ در دبستان شهید میرزائی واقع در خیابان برغان کرج دوره ابتدائی خود را گذراند و سپس دوره راهنمائی را در مجتمع شهید آخوندی خیابان برغان باموفقیت به پایان رساند.

در سال ۱۳۶۳ در دبیرستان شهدای انقلاب واقع در خیابان طالقانی تحصیل خود را در سال اول دبیرستان آغاز کرد و تا سال ۱۳۶۵ در همین مدرسه ادامه تحصیل داد.

شهید احمدی ولی آبادی حافظه عجیبی داشت و در درس و در هر کاری مصصم بود به طوریکه بارها در مسابقات قرآنی حائز رتبه می شد.

این شهید بارها گفته بود که انسان مسلمان باید ۴۰ حدیث از حفظ باشد.

مجیدعلاقه خاصی به اسلام و امام خمینی (ره) و انقلاب داشت و در اجتماعات مذهبی همچون نماز جمعه، دعای کمیل و راهپیمایی ها شرکت می‌کرد.

شهید احمدی در سال ۶۵ در سپاه حضرت محمد (ص) نام نویسی کرد و در تاریخ ۱۱ آذرماه همان سال به جبهه اعزام شد و سرانجام در پنجم بهمن ماه سال ۶۵ در عملیات کربلای پنج و در منطقه شلمچه شربت شهادت نوشید.

شهید مجید احمدی در بخش دیگری از وصیت نامه خود از مردم خواسته تا مسجدها را خالی نکنند زیرا ما هر چه داریم از این مسجد و منبرهاست و همچنین می گوید که خواهرانم حجاب خود را حفظ کنید برای اینکه سیاهی چادران شما کوبنده‌تر از سرخی خون شهداست و نسبت به این انقلاب احساس مسئولیت نمائید و با بی حجابی مبارزه کنید تا خون این شهدا پایمال نشود.

برادران شما را به پرهیزگاری و تقوا و ایثار در راه خدا توصیه می کنم از دیگر توصیه های این شهید والامقام است.

بازنویسی وصیّت :                                                  

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحیمِ‏

 * إِنَّ اللَّهَ یُحِبُّ الَّذینَ یُقاتِلُونَ فی‏ سَبیلِهِ صَفًّا کَأَنَّهُمْ بُنْیانٌ مَرْصُوصٌ * (صف/4)

پروردگارا! این عزّت را برای من بس که بنده ی تو باشم و این افتخار برایم بس که تو ربّ و مالک من باشی. پروردگارا! تو را شکر می گویم که مرا از ظلمات و تاریکی های دنیا نجات بخشیدی و تو را شکر می گوییم که سعادت شرکت در جهاد در راه خودت را به این بنده ی حقیر عطا فرمودی.  امّت حزب الله! ملّت شهید پرور!  قدر این انقلاب و امام عزیز را بدانید که این انقلاب با دست مبارک آقا امام زمان ارواحنا تراب لمقدمه الفدا،  اداره می شود. امّت حزب الله! خواهران وبرادران! مسجدها را خالی نکنید زیرا ما هر چه داریم از این مسجد و منبرهاست. خواهرانم! حجاب خود را حفظ کنید چون سیاهی چادر شما کوبنده تر از سرخی خون شهداست.  نسبت به این انقلاب احساس مسئولیّت نمایید و با بی حجابی مبارزه کنید تا خون این شهدا پایمال نشود. برادران! شما را به پرهیزگاری و تقوا و ایثار در راه خدا توصیه می کنم. مادروپدرگرامی ام!  از شما می خواهم که حلالم کنید و از زحماتی که برایم کشیده اید و نگذاشته اید در زندگی کمترین احساس کمبودی بکنم تشکّر می کنم. و از شما می خواهم که همیشه در خطّ امام کبیر این اسطوره ی زمانه و مقاومت باشید و نگذارید که این اجنبی ها و نوکر صفتان، به این انقلاب ضربه وارد سازند.

در اینجا از خواهرانم طلب حلالیّت می نمایم چون من در زندگی هیچ وقت سعی برای راحتی وآسایش شما نکرده ام. خواهرم منیره جان! از تو می خواهم حلالم کنی زیرا من به تو خیلی بدی کردم و از خدا طلب آمرزش می کنم و از شما می خواهم و امیدوارم که تو هم مرا ببخشی. خواهرانم فریده و سکینه! شما را به عفّت و پاکدامنی سفارش می کنم و از شما می خواهم که به حجاب ها روی خویش نشان ندهید. از عموها و زن عمو ها و مادر بزرگ گرامی ام طلب بخشش می نمایم و امیدوارم مرا ببخشید. پدرومادرمهربانم! بعد از من گریه نکنید و لباس سیاه نپوشید. در آخر از تمام دوستان و آشنایان می خواهم که در خطّ اسلام عزیزمان باشید. مرا حلال کنید و باز هم در آخر مادرم! مرا حلالم کن. خدایا خدایا تا انقلاب مهدی خمینی را نگهدار